Hieronder vindt u korte beschrijvingen van de deelnemers en hun werkzaamheden. Voor meer informatie wordt u door op de naam van de deelnemer te klikken doorgelinkt naar hun eigen website.


Renate Boere is ontwerper, docent, initiator van DRS22 (Design Research Station) en eigenaar van Studio Renate Boere. Voor haar master deed zij onderzoek naar de do’s en don’t bij het zelf-initiëren en realiseren van sociale projecten. Dit resulteerde in de populaire hybride journalistieke roman ‘Ik vraag u iets meer lef te tonen’. Deze roman is gekoppeld aan een online 10-stappenplan om zelf aan de slag te gaan. Voor Backfire heeft Renate een interactief spel ontwikkeld (Beyond design thinking) geïnspireerd op het 10-stappenplan. Zij daagt je uit om mee te doen.



Arie Altena is een Nederlands literatuurwetenschapper, publicist en docent. Hij schrijft over kunst, cultuur, het internet en literatuur voor verschillende tijdschriften en publicaties, waaronder Metropolis M (Nederlands tijdschrift voor hedendaagse kunst). Daarnaast werkt hij als editor/onderzoeker voor V2, Instituut voor de instabiele media en maakt hij deel uit van het team dat het Sonic Acts festival organiseert.



Ida van der Lee ontwerpt rituelen. Rituelen geven betekenis  aan belangrijke of gevoelige processen in het leven. Rituelen om te herdenken, om te communiceren of om iets te vieren. Ik ontwikkel voor allerlei contexten en doelgroepen: particulieren, gemeenschappen, organisaties en bedrijven.

Een ritueel is een geregisseerde gebeurtenis waarin plaats, object, aankleding, klank en handeling een rol spelen. Men concentreert zich op een vraag of kwestie, via de verbeelding doorloopt de deelnemer een proces die naar het hart leidt. Rituelen maken het mogelijk om paradoxen te verenigen en dilemma’s te accepteren. Een verstoord evenwicht kan middels een ritueel worden hersteld waarna men verder kan of opnieuw kan beginnen. Rituelen die vanuit de kunst ontwikkeld zijn uniek, hebben verbeeldingskracht en passen bij deze tijd.



Rikko Voorberg  is a writer, theologian, church pioneer, and performance artist. Het studied theology in Kampen and refers to himself as 'a theologian in the wild'; always looking for a new understanding of our humanity by exploring the ideas of Christianity together with artists, creatives and unbelievers. Together with Martijn Horsman he wrote the book The Manipulator, lessons in winning and losing'  with recognizable themes such as longing, nostalgia, emptiness and uncertainty. And in october 2016 he published his latest book De dominee leert vloeken (How a pastor learned to curse, a plea for anger). 

Voorberg initiated the Popup Church, a weekly celebration on Sunday with unchurched creatives in Amsterdam-West, with brunch, bread, wine, silence, texts and conversations. This initiative is spreading to other cities like Rotterdam, Arnhem and The Hague. 



Ruben Jacobs studeerde Kunst en Economie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en cultuursociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Afgelopen jaren was hij o.a. als freelance journalist werkzaam voor de VPRO, NTR en diverse (online) bladen. Momenteel is hij docent en onderzoeker aan de HKU waar hij o.a. les geeft in cultuursociologie en filosofie. In 2015 was hij als researchfellow verbonden aan het Nieuwe Instituut (Rotterdam) waar hij onderzoek deed naar de rol van design in het 'vermenselijken' van technologie. Eind 2014 verscheen zijn eerste boek 'Iedereen een kunstenaar, over authenticiteit, kunstenaarschap en de creatieve industrie'.



Lizan Freijsen is fascinated by stains and our attempt to ban moulds, fungi and moisture spots from our everyday environment. Changing something unsightly into products of value is her way of recycling what is already present. Her unique, hand made carpets and blankets for floors and walls are handtufted and woven in cotton and wool. Traces of decay find their way back inside as beautiful interior objects, in order to remind us of what we tend not to see. By turning stains into textiles, Lizan Freijsen focuses on these blind spots and visualize their beauty.



Jessica van Deursen is beeldend kunstenaar en performer. Het centrale thema in haar werk is ‘LevensKunst’ en de vraag in hoeverre onze levensloop maakbaar is en wanneer we ons als mens wellicht ‘levenskunstiger’ opstellen door ons lot in Gelatenheid te accepteren en hem simpelweg te ondergaan. Hierbij neemt zij de gebeurtenissen in haar persoonlijke leven en belevingswereld als uitgangspunt. Die zij soms pijnlijk openhartig deelt, etaleert of weerspiegelt in haar werk.
In deze zoektocht schakelt zij niet alleen tussen verschillende bewustzijnslagen (dan weer rationeel en filosofisch en dan weer intuïtief en sensitief), maar schakelt zij ook tussen verschillende media, zoals performance-art, muziek, video en installaties die vaak ook gecombineerd worden ingezet om theatrale settingen te creëren, waarin het scheppen van een haast alternatieve of metafysische werkelijkheid en het oproepen van sferen, die ons altijd maar vrolijk door tetterende -en in deze tijd steeds meer voelbaar destructief aanwezige- menselijke ego, met humor en sensitieve prikkels tijdelijk hackt en het zwijgen oplegt. Om zo wellicht ruimte te maken voor andere wijzen van ervaren…
Soms als poëtisch-activist in de publieke ruimte, dan weer online, en soms als performer in haar zelfgeschapen, vervreemdende en haast sprookjes-achtige settings.’’
 



Jan-Wessel Hovingh is grafisch ontwerper en User Experience-designer. Hij heeft gedurende zijn 15-jarige loopbaan gewerkt voor verschillende ontwerp- en internetbureaus, waar hij voor opdrachtgevers in binnen- en buitenland werkte aan talloze webprojecten. Daarbij stond gebruiksgemak altijd voorop. Hij vraagt zich nu af wie er precies gebaat is bij al dat gebruiksgemak.

De ontwerpvraag van Jan-Wessel is: Hoe kan ik door middel van interface-ontwerp bijdragen aan meer vertrouwen in online producten en diensten?

Tijdens BACKFIRE 2017 doet Jan-Wessel een onderzoeksiteratie met publiek. Techniek is overal. Dat ervaren we als volstrekt normaal, omdat we vaak alleen met de goed ontworpen buitenkant en bediening ervan worden geconfronteerd. De interfaces stellen ons gerust: het is niet moeilijk, het is niet eng. Maar eigenlijk is het dat vaak wel. Jan-Wessel nam het publiek mee op een zoektocht naar een eerlijke interface.



Michel Tjeertes en Joshua Schot maken als nachtpredikers al ruim drie jaar radioprogramma's voor de luisteraars in Noord-Holland.

De ontwapende manier van interviewen leveren intieme documenten op van mensen die vertellen over de grotere thema's in hun leven. In de context van Backfire bezinnen de nachtpredikers zich op relatie tussen religie, geloof en kunst. Is de troostende werking van de kunst zoals Joost Zwagerman die benoemde in de stilte van het licht vergelijkbaar met de troostende werking van het geloof of is het allemaal maar een vorm en uiting van een en dezelfde religie? Immers heden lijkt het dat ergens in geloven niet meer kan en dat er nog maar weinig middelen zijn om daar op te wijzen. Een van die middelen echter is de beeldende kunst.

Philip Yancey zegt; 'kunst wijst ons de weg en wordt geaccepteerd maar is kunst ook nog de lamp voor jouw voet'.

 Bovenstaande vragen vormen het uitgangspunt voor hun conversation pieces tijdens Backfire. 



Willem Moeselaar groeide op in Oegstgeest. Hij volgde zijn opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Zijn huidige woonplaats is Zaandam.

 Hij maakt grafisch en fotografisch werk, tekeningen en schilderijen, waarbij de begrippen teken, tekening en betekenis in samenhang terugkeren.

Naast zijn vrije werk heeft Willem een actieve lespraktijk. Hij is docent aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten en geeft in binnen- en buitenland workshops en lessen op maat ten behoeve van instellingen en bedrijven.




Katrine van Klaveren is afgestudeerd in 1990 aan de AHK, 1e graads textiele werkvormen en theatervormgeving en in 1994 aan de HKU, mixed media en 1e graad tekenen. Haar werk gaat over transformatie. Transformatie die je ondergaat als je onder invloed bent van je omgeving of van een innerlijke gesteldheid. Transformatie van ziek zijn naar gezond. Transformatie van de ene toestand in de andere. Het moment vlak voor de transformatie, fascineert haar. Het is het moment waar alle potentieel zich samenbalt. Een moment van verstilling.

In haar werk maakt ze gebruik van verschillende disciplines zoals performance, installaties, sculptuur, fotografie, schilderijen en collages.



Marin Jansen is in 2016 afgestudeerd aan de Design Academy Eindhoven in de richting Man and Communication met het project ‘Closer; the quest for Syrian sand’. Begin dit jaar heeft zij haar eigen design studio opgericht.

Als ontwerper richt zij zich graag op experiment en materiaal research. Waarin de oorsprong van het materiaal een belangrijk uitgangspunt is. 

Met het project ‘Closer’ neemt zij een maatschappelijk vraagstuk als uitgangspunt. ‘Closer’ is een datavisualisatie waarin zij onderzoekt hoe gesloten Syrië is. Doormiddel van het verzamelen en verwerken van zand in keramiek ontstaan er een fysieke kaart die het startpunt biedt voor een dialoog tussen de toeschouwers. 



Marc Volger studeerde af aan de AKI Enschede. Hij schildert, tekent en organiseert projecten in de openbare ruimte. Ook heeft hij gedurende 9 jaar het community art project MyHome in de Zaanse Rosmolenbuurt tot bloei gebracht. In zijn projecten wordt steeds de band met deelnemers en publiek nauw aangehaald waarbij het begrip" verzamelen" in alle betekenissen aan bod komt. Tijdens Backfire 2017 zullen de gezamenlijke projecten met Willem Moeselaar centraal staan. In een werkplaats annex winkel wordt werk getoond. Ter plekke ontstaat grafiek met behulp van een etspers.



VanRoelink is makersduo Femke Van Heugten (1978) en Robert Roelink (1973), kunstnomaden die lokatie-onafhankelijk samenleven vanuit een camper. In een mobiel huis wat overal tot thuis maakt, onderweg ten behoeve van creatieve projecten, met een minimale ecologische voetafdruk. Bohemien en betrokken. Gedreven door nieuwsgierigheid naar het menselijk bestaan en alles wat leeft, zijn VanRoelink-projecten geworteld in maatschappelijk engagement en reiken uit naar een meer allesomvattend perspectief.

Ter plekke ontstaan groei-projecten vanuit creatie, door te delen. Met participatie, in beweging tussen bespiegeling en bevrijding. Zo wordt een belevingsgerichte situatie vormgegeven vanuit onderzoek, waarin de contemplatieve ervaring centraal staat. Reflecterend op huidige gebeurtenissen, is een toon van dialoog aanwezig. Resulterend in performatieve beeldende installaties welke fysieke, intellectuele en spirituele landschappen resoneren.



Mireille Giele doet een design research naar onze verhouding tot de natuurlijke omgeving en ons natuurlijke zelf. Haar ontwerpvraag is of en hoe er meer fysieke inspanning aan werk of dagelijks leven kan worden toegevoegd zodat dit beter past bij het natuurlijke zelf.



Harold Linker studeerde fine arts aan de Willem de Kooning academie en volgde een deelstudie Kunst en Filosofie aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Voor zijn Master deed hij onderzoek naar de bruikbaarheid van designthinking tools voor de autonome kunstpraktijk. In de publicatie Hack My Practice beschrijft hij op welke manier beeldend kunstenaars hun autonome praktijk kunnen verrijken door kennis te nemen van onderzoekmethodiek uit aanverwante creatieve disciplines.

In zijn praktijkwerkzaamheden houdt hij zich voornamelijk bezig met thing engagement. Sinds 2004 doet hij onderzoek naar de veranderingen in onze relatie met de dingen. 'Door het virtueel worden van onze leefomgeving raken wij steeds verder verwijderd van de fysieke realiteit en daarmee van de objecten die als talismannen ons leven verankeren. De verhalen die onze identiteit bepalen dreigen hun dragers te verliezen.'  Via zijn conversation pieces en installaties wil hij de publieke opinie over deze veranderende verhouding uitdagen. Zijn werk gaat o.a. over waarde-productie/consumptie. 



De PopUpKerk is een open social club waar we samen eten en drinken. Een experiment waar we grote en kleine levensbelangen bespreken. Een broedplaats waar aan ideeën, handen en voeten groeien.

De nieuwe wereld moet ontdekt. Rond PopUpTafels wordt er wekelijks eten gedeeld, worden er op de grote vragen gesteld en ideeën geopperd. En dan zitten er zomaar mensen op Lesbos, of met Benno L. aan tafel. Dan wordt er een ‘Fluisterhuis’ of een ‘Tower of Silence’ gebouwd. Dan bakt men brood, mengt men wijn en komt zomaar in verzet tegen beroerd politiek beleid. Het kan allemaal. En het gebeurt allemaal. 



Sociaal kunstenaar Domenique Himmelsbach de Vries zet de “prima mens” op een voetstuk, opent populistische webwinkels en documenteert ongedocumenteerden.

Met zijn frisse blik en denken voorziet hij actuele, sociale, culturele en maatschappelijke vraagstukken van inspiratie en geeft nieuwe perspectieven en antwoorden op een persoonlijk niveau.

Himmelsbachs ambitie bestaat uit het maken van alternatieve, nieuwe legenden over hoe je kan breken met maatschappelijk toeschouwerschap. Hij onderzoekt hoe je vruchtbare werkwijzen kan ontwikkelen, om je als mens met complexe maatschappelijke thema’s te kunnen verhouden.

“Himmelsbach schrijft verhalen in de lucht en vertrouwt op de kracht van de wind om ze mee te voeren.”
Nanda Janssen, Mister Motley



Willem Jager is opgeleid als constructief ontwerper aan de Technische Universiteit in Delft en heeft een groot deel van zijn loopbaan dan ook gewerkt als bouwproject- en procesmanager o.a. bij Defensie en de TU Delft. Sinds september 2015 is hij echter begonnen aan een nieuwe levensfase als 3d-ontwerper en –kunste­naar.

In 2016 nam Willem deel aan Backfire 1 met het project 'Mijn Babylon, jouw Babylon'. Daarbij werden belangstellenden uitgenodigd, om met houten blokken in Mondriaankleuren een eigen ideale stad te bouwen. Voor Backfire 2 borduurt hij voort op dit thema; 2017 is per slot van rekening het Mondriaanjaar. Daarom wil hij met de bezoekers verkennen hoe moeilijk – of makkelijk? – het is om een schilderij in de stijl van Mondriaan te maken.



Oscar Prinsen Het Instituut voor de Loslopende Mens is een podium voor mensen die zijn losgeraakt van hun traditionele achtergrond en steeds meer op zichzelf terug geworpen worden. Door gebrek aan familiebanden, verenigingen, politieke partijen, religie en een groeiend individualisme loopt de mens los. Op zoek naar nieuwe richting in het leven vraagt de moderne mens zich af: Wie ben ik? Waar ben ik? en Waar wil ik naar toe?

Het Instituut biedt hiermee een ruimte om 'te zijn', 'te denken' en 'te twijfelen'. Een plek om jezelf te ontwikkelen, visie te ontwikkelen, vragen te stellen en je bezig te houden met zingeving, betekenis en houvast.



Jouke Kleerebezem (1953-2053) is a Dutch artist

living in and working from Amsterdam and Rotterdam,

the Netherlands, incidentally setting up studio at

the Café de Tannay, France



Martijn Engelbregt: Circus Engelbregt is een verbindende ontregelingsorganisatie met het doel de sociale duurzaamheid in de wereld te vergroten. We initiëren en ontwerpen kunstprojecten die zich op de grenzen van ogenschijnlijk onverenigbare gebieden afspelen. Circus Engelbregt schroomt niet te schuren en zoekt vaak bewust de confrontatie op omdat we niet geloven in de vastgeroeste wegen van onze hokjesmaatschappij.